Dyskusyjny Klub Filmowy "16"

Kino ABC "80 MILIONÓW", DKF 16 "CHODORKOWSKI"

2012-03-02T13:12:00.006-08:00

Kino ABC - 3 marca, sobota, godz. 16:00

80 MILIONÓW, reżyseria: WALDEMAR KRZYSTEK, Polska 2011 obsada: Wojciech Solarz, Agnieszka Grochowska, Krzysztof Stroiński, Marcin Bosak (100’)

Dolny Śląsk, jesień 1981 roku. Po serii prowokacji SB, konfrontacja opozycji z komunistami wydaje się nieunikniona. Tuż przed ogłoszeniem stanu wojennego, młodzi działacze Solidarności postanawiają zagrać va banque i organizują brawurową akcję wyprowadzenia z wrocławskiego banku 80 milionów związkowych pieniędzy, zanim konto zostanie zablokowane... Funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa podążają za nimi krok w krok. Rozpoczyna się pasjonująca rozgrywka, w którą zostają zaangażowani duchowni i... cinkciarze. Każda ze stron ma asy w rękawie.

DKF 16 - 3 marca - sobota, godz. 18:00

CHODORKOWSKI Niemcy 2010, reżyseria: CYRIL TUSCHI (111')

Kim tak naprawdę jest były szef Jukosu – Michaił Borysowicz Chodorkowski? Idealistycznie myślącym socjalistą, kapitalistą próbującym prowadzić niezależną politykę, a może zwykłym przestępcą? "Chodorkowski" przedstawia wnikliwy i prawdziwy portret byłego rosyjskiego oligarchy w oparciu o rozmowy z jego dawnymi współpracownikami, rodziną (matką i synem) i politykami, zarówno rosyjskimi, jak i zachodnimi (w tym m.in. z byłym szefem niemieckiej dyplomacji - Joschką Fischerem).

„Chodorkowski" jest próbą obiektywnego i prawdziwego spojrzenia na kontrowersyjnego rosyjskiego przedsiębiorcę, wzbudzającego międzynarodowe zainteresowanie, choć od wielu lat przebywającego w więzieniu. „Nie chciałem robić z Chodorkowskiego ani diabła, ani tym bardziej świętego. Starałem się po prostu przedstawić zróżnicowany obraz tego człowieka” – tłumaczy reżyser.

W filmie wykorzystano materiały archiwalne, wywiady z rodziną i współpracownikami Chodorkowskiego oraz z wybitnymi osobowościami XX wieku. Pojawia się tu także unikalny, kilkuminutowy wywiad z Chodorkowskim, w trakcie którego odpowiada on na pytania na sali sądowej zza szyby. Muzykę do filmu, dedykowaną Chodorkowskiemu, skomponował Arvo Pärt.

Premiera filmu odbyła się w 2011 roku na festiwalu Berlinale, kilka tygodni po tym, jak Chodorkowski i jego były partner biznesowy – Płaton Lebiediew – skazani zostali na trzynaście i pół roku więzienia za rzekome przywłaszczenie 218 mln ton ropy naftowej i wypranie uzyskanych w ten sposób pieniędzy. Podczas końcowych prac nad filmem, kilka razy włamano się do miejsca zamieszkania reżysera – raz do pokoju hotelowego na Bali, gdzie Tuschi kończył pracę nad ostatnimi zdjęciami do filmu, a potem do jego mieszkania w Berlinie, na kilka tygodni przed Berlinale.

na podstawie materiałów promocyjnych dystrybutora

Kino ABC "Jeden dzień", DKF "16" "W ciemności"

2012-02-25T05:56:00.004-08:00

Kino ABC, 25 lutego sobota, godz. 16:00

JEDEN DZIEŃ USA 2011 reżyseria: Lone SHERFIG, obsada: Anne Hathaway, John Sturges, Patricia Clarkson (108')

Emma i Dexter spotykają się po raz pierwszy w noc ukończenia szkoły - 15 lipca 1988 r. Ona jest dziewczyną z klasy robotniczej, ma ambicje, marzy o uczynieniu świata lepszym. On jest bogatym uwodzicielem, który pragnie, by świat układał się tak, jak on tego pragnie. Postanawiają spotykać się ze sobą każdego roku, 15 lipca, przez następne dwadzieścia lat. Opowiadają sobie wtedy o swych miłościach, złamanych sercach, sukcesach, ziszczonych nadziejach i niespełnionych marzeniach...

DKF "16", 25 sobota, godz.18:00

W CIEMNOŚCI Polska 2011, reżyseria: Agnieszka HOLLAND, obsada: Robert Więckiewicz, Kinga Preiss, Agnieszka Grochowska

Nagrody Camerimage 2011: Najlepszy operator - Jolanta Dylewska, nominacja do OSCARA
w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny

Katolik... grzesznik... drobny złodziejaszek... Leopold Socha, Polak ze Lwowa - przez ponad rok pomagał i dawał schronienie ukrywającej się w kanałach grupie uciekinierów z getta. Za pieniądze. Jednak to, co wydawało się okazją do zarobku, doprowadziło do powstania głębokiej więzi emocjonalnej pomiędzy Sochą a uciekinierami, ewoluując w heroiczną walkę o ludzkie życie.

Wzmianka o kanalarzu Sosze ukazała się po latach w kanadyjskiej gazecie. Postać Polaka (...) zaintrygowała pisarza Roberta Marshalla. Napisał książkę „W kanałach Lwowa”. Tropem tej historii poszła także Agnieszka Holland, która w swoim filmie nie poprzestała na rejestracji prawdziwych wydarzeń. Reżyserka, znowu w najlepszej formie, zrealizowała film wielowarstwowy, niejednoznaczny w opisie postaw ludzkich, ale jednoznaczny w wymiarze aksjologicznym. Wraz ze znakomitą operatorką Jolantą Dylewską wykreowała świat ciemny, ten podziemny i naziemny; obydwa były tak samo okrutne i bezlitosne. Film Holland to w gruncie rzeczy mroczny dramat psychologiczny o wyborach ludzkich w sytuacji pozornie bez wyjścia. O wyborach ludzkich dokonywanych „w ciemności”.

„Chciałabym, aby ten film był bliski bohaterom, rzeczowy i uczciwy emocjonalnie. Z kamerą podążającą za postaciami przez niekończące się kanały. Ciemność musi pozostać ciemnością a widzowie muszą czuć, że są tam razem z bohaterami”.
Agnieszka Holland

Kino ABC, DKF "16" - weekend 18 - 19 lutego 2012

2012-02-18T06:31:00.001-08:00

DKF "16" - 18.02. godz. 18:00

SZPIEG Francja/Niemcy/Wielka Brytania, reżyseria: Tomas ALFREDSON, obsada: Gary Oldman, Colin Firth, Tom Hardy, John Hurt, Toby Jones (127')

„Szpieg” to znakomita ekranizacja bestsellerowego thrillera szpiegowskiego Johna le Carré w oscarowej obsadzie. Po raz pierwszy brytyjski wywiad zdradza tak wiele tajemnic, z pracy swoich najlepszych agentów. Przygody Jamesa Bonda przy tym filmie to opowieści dla grzecznych dziewczynek.

George Smiley – agent mający dostęp do najpilniej strzeżonych tajemnic wywiadu, tocząc walkę z czasem rozpocznie śledztwo, które ujawni największy skandal w historii MI6.

Kino ABC - 19.02. niedziela, godz. 16:00

ROZSTANIE Iran 2011, reżyseria: Ashgar Farhadi, obsada: Peyman Moaadi, Shahab Hosseini, Leila Hatami, Sareh Bayat, Sarina Farhadi (123')

Opowieść o dwóch rodzinach, których losy w dramatyczny sposób splatają się ze sobą na skutek przypadkowego zbiegu okoliczności. Film w doskonały sposób łączy elementy thrillera i dramatu psychologicznego, trzymając w napięciu do nieoczekiwanego finału.

Farhadi, w pełnym mikroobserwacji, kipiącym od emocji i napięcia obrazie zadaje pytanie o status filmowego widowiska oraz relację widowni do filmowanych postaci. Czy uchronimy się przed narzucającymi się stereotypami, gdy sami będziemy musieli ocenić sytuację i wydać ostateczny werdykt?

DKF "16" - 19.02., niedziela, godz. 18:00

CZŁOWIEK Z HAWRU reż. Aki Kaurismäki Finlandia/Francja/Niemcy 2011 (93’), obsada: Andrè Wilms, Kati Outinen, Jean-Pierre Darroussin

Aki Kaurismäki nie traci własnego charakteru pisma. Ekscentryczni, wyraziści bohaterowie, oszczędne, dopracowane kadry, mocne, przerysowane gesty pozostają jego znakami rozpoznawczymi. Ale w wyróżnionym nagrodą FIPRESCI na festiwalu w Cannes „Człowieku z Hawru” fiński twórca rezygnuje ze swojej ponurej wizji społeczeństwa. Proponuje widzom uniwersalną przypowieść o sile dobroci.

Uchodźcom należy się głos w kinie – mówił reżyser. – A że nie umiem robić realistycznego kina społecznego, opowiadam bajkę. Sam nie mam w sobie wiary w lepszą przyszłość. Ale inni mogą ją jeszcze odzyskać.

Pucybut po przejściach mieszka w tytułowym Hawrze, gdzie na ulicach mieszają się przybysze z różnych części świata. Zajmuje się nieuleczalnie chorą żoną, bez której nie umie żyć. Gdy spotyka małego czarnoskórego chłopca – nielegalnego imigranta z Afryki – postanawia mu pomóc.

Kino ABC, 11 lutego,sobota,godz. 16:00

2012-02-10T11:31:00.000-08:00

O PÓŁNOCY W PARYŻU USA/Hiszpania 2011, reżyseria: Woody Allen, obsada: Marion Cotillard, Adrien Brody, Michael Sheen, Owen Wilson, Rachel McAdams (94’)

omówienie filmu: post z 10 grudnia 2011 na tym blogu

KINO ABC - 4 lutego, sobota, godz.16:00

2012-02-03T13:55:00.000-08:00

Listy do M. Polska 2011, reżyseria: Mitja Okorn, obsada: Maciej Stuhr, Roma Gąsiorowska, Wojciech Karolak, Agnieszka Dygant, Piotr Adamczyk, Katarzyna Zielińska, Paweł Małaszyński, Agnieszka Wagner, Wojciech Malajkat, Beata Tyszkiewicz, Leonard Pietraszak

"Listy do M." to wielowątkowa komedia z romantycznym mianownikiem. I choć mam duży szacunek do tego dobrze znanego gatunku, to nie chciałem robić kolejnej wariacji na temat "kochajmy się, bo są właśnie święta". W życiu istnieje (nie)zwykłe połączenie prostych, radosnych i smutnych chwil, budujących nasze emocje, z którymi w taki lub inny sposób próbujemy sobie poradzić. Podobnie jak nasi bohaterowie. Chciałem zrobić film o zwykłych ludziach, z prawdziwymi emocjami rodzącymi się na skutek niezwykłych wydarzeń. Parafrazując słowa jednej z naszych filmowych piosenek, to czego świat teraz potrzebuje to miłości, słodkiej miłość... i TEGO filmu.

Mitja Okorn, reżyser

Dlaczego zrobiłem "Listy do M."? Spodobał mi się scenariusz i skusiła mnie możliwość współpracy z dobrymi aktorami oraz interesujące warunki produkcji. Dodatkowo ambitny i entuzjastyczny reżyser Mitja Okron, przekonał mnie, że mamy szanse zrobić świetny film. Ja uwierzyłem i mamy "komedię bardzo romantyczną". Moim zdaniem film łatwo znajdzie swoich fanów!

Marian Prokop, operator

"KI" oraz "ATTENBERG" 28 stycznia, sobota

2012-01-28T00:31:00.000-08:00

Kino ABC, godz. 16:00

KI reżyseria: Leszek Dawid, Polska 2011, obsada: Roma Gąsiorowska, Adam Woronowicz, Sylwia Juszczak, Krzysztof Globisz, Agata Kulesza

Złote Lwy na FPFF w Gdynia za najlepszą kreację aktorską dla Romy Gąsiorowskiej

omówienie: patrz POST - "Baby są jakieś inne" i "KI" (na tym blogu)

DKF "16", godz. 18:00

Attenberg reż. Athina Rachel Tsangari, Grecja 2010, obsada: Ariane Labed, Vangelis Mourikis, Evangelia Randou, Giorgos Lanthimos (95’)

Nagrody: Thessaloniki FF 2010 – Special Jury Award; MFF w Wenecji 2010 – najlepsza rola żeńska

23-letnia Marina mieszka z ojcem w typowym fabrycznym miasteczku nad morzem. Ponieważ ludzie wydają jej się dziwni i odpychający, zawsze zachowuje dystans. Woli poznawać swoje otoczenie poprzez piosenki zespołu Suicide, dokumenty o ssakach Davida Attenborough oraz lekcje wychowania seksualnego, które otrzymuje od swojej jedynej przyjaciółki, Belli.

Pewnego dnia do miasta przybywa nieznajomy mężczyzna i proponuje Marinie wspólny mecz w piłkarzyki. Tymczasem jej ojciec czyni rytualne przygotowania do pożegnania XX wieku, który uważa za „przereklamowany”. Z każdym kolejnym dniem Marina próbuje zgłębić tajemnicę, jaką stanowi dla niej gatunek ludzki.

Grecka kinematografia przeżywa obecnie swoje „pięć minut”: triumfalny marsz przez festiwale filmu Kieł Giorgosa Lanthimosa zwieńczyła nominacja do Oscara. Reżyser tego dzieła ma swój udział również w sukcesie Attenberga – jest jego współproducentem i odtwórcą jednej z ról. Punktów wspólnych między tymi dwoma utworami można znaleźć więcej. Reżyserkę Athinę Rachel Tsangari we współczesnym człowieku również bardziej interesuje biologia niż psychologia.

Nowy przegląd - LATERNA MAGICA 2012

2012-01-22T01:20:00.001-08:00

MELANCHOLIA i JASKINIA ZAPOMNIANYCH SNÓW

2012-01-21T01:00:00.000-08:00

Kino ABC, 21 stycznia, sobota, godz. 15:45

MELANCHOLIA Dania, Francja 2011, reżyseria: Lars von Trier

obsada: Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg, Brady Corbet, Kiefer Sutherland (130’)

Według Larsa von Triera koniec świata jest rozwiązaniem równie dobrym jak inne, bo i tak nasza egzystencja nie ma znaczenia.

Film został podzielony na dwie części. Pierwsza z nich, "Justine", toczy się na weselu tytułowej bohaterki, granej przez Kirsten Dunst. To przede wszystkim świetnie skonstruowany dramat psychologiczny – toksyczne rodzinne i zawodowe relacje, dziwaczne zachowania postaci obserwujemy w bezlitosnym zbliżeniu. Panna młoda coraz mocniej rani bliskich, atmosfera gęstnieje, początkowa, pozorna radość szybko pryska. Świat gestu, rytuału rozpada się jak domek z kart. Dobitnie ujmuje to matka panny młodej (jak zwykle świetna Charlotte Rampling) w toaście: - Bawcie się! Póki jeszcze możecie. Przypomina się "Uroczystość" Thomasa Vinterberga, bo elementy fantastyczne pojawią się w pierwszym rozdziale jedynie na marginesie: planeta Melancholia, która potem będzie stanowiła rzeczywiste zagrożenie, jest na razie po prostu nietypową gwiazdą, wzbudzającą niepokój tylko w nadwrażliwej, rozdygotanej Justine. Ale wesele się kończy, pozostaje po nim niesmak i pusty ogród, kolorowe odbicie tego z "Zeszłego roku w Marienbadzie".

W części drugiej, toczącej się w nieokreślonym czasie po nieudanym weselu, stan melancholijnie usposobionej Justine jest jeszcze gorszy. Przyjeżdża do swojej siostry Claire (Charlotte Gainsbourg) i jej rodziny pogrążona w tak głębokiej depresji, że ledwo może się poruszać. Troska Claire nic nie pomoże, bo po niedługim czasie i ona zyska niezachwianą pewność, że Melancholia zmiecie wszystko z powierzchni Ziemi. Koniec nieuchronnie się zbliża, a nam nie pozostaje nic innego niż obserwować go wraz z reżyserem.

Rewelacją filmu jest Kirsten Dunst: od pierwszego ujęcia, gdy widzimy ją ze spadającymi z nieba martwymi gołębiami w tle, ma niesamowitą siłę ekspresji. Opadnięte powieki, kąciki ust – na twarzy Justine wyraźnie widać rezygnację osoby pogrążonej w depresji. Jednak chwilę potem staje się umalowaną, śliczną jak laleczka panną młodą. Aktorka wyśmienicie gra udawaną radość i jednocześnie pozwala, by przez uśmiechniętą twarz prześwitywał szczery smutek. Justine przechodzi metamorfozę: w obliczu katastrofy to ona – załamana pesymistka – zachowuje zimną krew, w przeciwieństwie do pozornie opanowanej Claire, która nie może pogodzić się ze zbliżającą śmiercią. Przygnębiająca, lecz mądra obserwacja reżysera: melancholia dodaje większej mocy w obliczu śmierci niż życia.

DKF "16", 21 stycznia, sobota, godz.18:00

Jaskinia zapomnianych snów reżyseria: Werner Herzog, Francja, Kanada, Niemcy, USA, Wielka Brytania 2010, (90’)

Jaskinia zapomnianych snów" to niezwykła, poruszająca filmowa podróż w przeszłość – w głąb ludzkiej kultury i tradycji. Herzog łączy tu talent reżysera, odkrywcy i poetyckiego filozofa, przedstawiając najstarsze odkryte dotąd obrazy stworzone przez człowieka. Film ma zatem olbrzymi potencjał edukacyjny, będąc cenną i niezwykle pouczającą lekcją na temat historii sztuki oraz prehistorii ludzkości. Setki naskalnych malowideł jaskini Chauveta prezentują co najmniej trzynaście różnych gatunków zwierząt, w tym: konie, bydło, lwy, pantery, niedźwiedzie, renifery, a nawet hieny. Prehistoryczni artyści zastosowali tu różnego rodzaju malarskie techniki, często niestosowane w innych znanych nam obecnie jaskiniach, co powoduje, że miejsce to stanowi jednocześnie ważne źródło wiedzy na temat życia człowieka w epoce paleolitu.

"HABEMUS PAPAM" i "SKÓRA, W KTÓREJ ŻYJĘ"

2012-01-14T00:55:00.000-08:00

Kino ABC, 14 stycznia, sobota, godz. 15:45

Habemus Papam Francja/Włochy 2011, reżyseria: Nanni Moretti, obsada: Michel Piccoli, Jerzy Stuhr, Nanni Moretti (102’)

"Habemus Papam – mamy papieża" to jeden z najgłośniejszych europejskich filmów tego roku. Śmiała, inteligentna komedia, w której kościół pokazuje swoją ludzką twarz.

Nowy namiestnik stolicy apostolskiej (Michel Piccoli), zaraz po zaskakującym dla niego wyniku konklawe, ma przywitać tysiące wiernych zebranych na placu świętego Piotra. Jednak ten głęboko wierzący człowiek jest pełen sprzeczności. Nie tylko uważa, że jest niegodny papieskiego urzędu, ale już wkrótce ukradkiem ucieknie z Watykanu, marząc o odnalezieniu spokoju i prostoty w życiu.

Sytuacja wymyka się spod kontroli i grozi wielkim, światowym skandalem. Jedynymi osobami, które mogą stawić czoła wydarzeniom, jakie nigdy jeszcze nie miały miejsca w Watykanie są Rajski, Polak będący od lat rzecznikiem stolicy apostolskiej (rewelacyjna rola Jerzego Stuhra), i wybitny profesor psychiatrii (Nanni Moretti), który ma "wyleczyć" papieża i nakłonić go do objęcia urzędu.

Wkrótce wydarzenia nabierają niespodziewanego obrotu, który odmieni życie tych trzech niezwykłych ludzi i zadecyduje o losach przyszłego pontyfikatu.

DKF "16", 14 stycznia, sobota, godz.18:00

SKÓRA, W KTÓREJ ŻYJĘ Hiszpania 2011,reżyseria: Pedro Almodóvar, obsada: Antonio Banderas, Elena Anaya, Marisa Paredes, Jan Cornet, Roberto Álamo, Blanca Suárez, Eduard Fernández (117’)

W swoim najnowszym filmie, będącym adaptacją powieści Thierry’ego Jonqueta, Pedro Almodovar sięgnął do mitu o doktorze Frankensteinie. Jest to oczywiście uwspółcześniona wersja, biorąca pod uwagę najnowsze osiągnięcia medycyny i rozwój badań genetycznych, ale schemat pozostaje ten sam. Mamy tu szalonego (choć prawdę mówiąc akurat jest on bardziej opanowany) naukowca, pragnącego stworzyć zupełnie nowego człowieka.

Prasa o filmie:

Thriller, horror, komedia, romans, ale tak naprawdę almodóvarowskie połączenie wszystkich tych gatunków.

Screen Daily

To obraz perwersyjny i szalony, a przy tym świetnie rozplanowany i doskonale zrealizowany.

Peter Bradshaw, The Guardian

"BABY SĄ JAKIEŚ INNE" i "KI"

2012-01-06T09:33:00.000-08:00

Kino ABC, 7 stycznia, sobota, godz.16:00

BABY SĄ JAKIEŚ INNE reżyseria: Marek KOTERSKI, Polska 2011, obsada: Adam Woronowicz, Robert Więckiewicz, Małgorzta Bogdańska, Michał Koterski (90’)

"Baby...." to film gadany. Przez równe półtorej godziny dwóch facetów przemierza samochodem polskie drogi i dla zabicia czasu dyskutuje na podany w tytule temat. Pucio (Więckiewicz) podaje przykłady z życia wzięte, a Miauczyński (Woronowicz) opatruje je zazwyczaj mądrym podręcznikowym komentarzem. Koterski w paru miejscach nieśmiało sugeruje, że obaj bohaterowie w rzeczywistości są jedną i tą samą osobą prowadzącą wewnętrzny dialog. Pucio mógłby w nim reprezentować serce i lędźwie, zaś Miauczyński – rozum. I jeden, i drugi czuje się niepotrzebny oraz nieszczęśliwy. Kobiety zawłaszczyły im rzekomo atrybuty męskości, poniżyły, a na koniec ograniczyły kontakt z potomkami. A jeśli mężczyzna przestaje być mężczyzną, to kim się staje? Może właśnie tytułową babą – emocjonalnie wykastrowaną, rozhisteryzowaną kupką miału.

Tradycyjnie u Koterskiego w zasięgu myśli bohaterów znajduje się tajemnicza ONA – kobieta-fantazmat obiecująca z oddali, że wszystko będzie dobrze. Jej spojrzenie raz emanuje czułością, raz pożądaniem, a usteczka wystawiają się zalotnie do pocałunku. Czy Miauczyńskiemu i Puciowi uda się ją dogonić, czy też wpadną w koleiny? Czy prawdziwa miłość istnieje i czy mężczyźni rozumieją ją w podobny sposób co kobiety? To tylko niektóre z pytań, które zadaje nam reżyser. Czyni to w sposób błyskotliwy i momentami bardzo zabawny. Charakterystyczna dla pisanych przez Koterskiego dialogów fraza – pełna powtórzeń, niewłaściwego szyku wyrazów i błędów gramatycznych – zamienia się w poezję.

DKF "16", 7 stycznia, sobota, godz.18:00

KI reżyseria: Leszek Dawid, Polska 2011, obsada: Roma Gąsiorowska, Adam Woronowicz, Sylwia Juszczak, Krzysztof Globisz, Agata Kulesza

Złote Lwy na FPFF w Gdynia za najlepszą kreację aktorską dla Romy Gąsiorowskiej

"Ki" to film portretowy. Historia o dojrzewaniu do odpowiedzialności za siebie i tych, którzy są obok nas. To również historia o tym jak trudno o prawdziwe spotkanie miedzy ludźmi. Czasem jest to wręcz w ogóle niemożliwe.

Główna bohaterka - Ki nie chce się zgodzić na ograniczenia jakie narzuca zajmowanie się dzieckiem. Obowiązkami opieki nad małym umiejętnie obdziela towarzystwo wokół siebie. Kocha swojego synka ale jednocześnie chce się realizować na innych polach. Ucieka w świat prowizoryczny i rozdmuchany, mieniący się blichtrem, który ją pociąga. Ucieka w świat, do którego aspiruje, a którego częścią nigdy nie będzie. Spotkany po drodze Miko to zderzenie z odległym biegunem, do którego nigdy nie dotrze. Mimo to biegun magnetyzuje i intryguje...

"Ki" to film współczesny, realistyczny, będący w swej istocie dramatem ale nie przytłaczający swoim ciężarem gatunkowym. Wręcz przeciwnie. Moim założeniem jest pełna ironii, wnikliwa obserwacja rzeczywistości, nacechowana lekkością i poczuciem humoru. Chciałbym wniknąć w świat bohaterki, żeby go zrozumieć i móc jej towarzyszyć we wszystkich, czasem zaskakujących decyzjach.

Wierzę, że powstanie mądry, wzruszający film, który poprzez losy jednostki opowiada o sprawach uniwersalnych zrozumiałych pod każdą szerokością geograficzną.

W "Ki" udało się sfotografować kawałek współczesnego świata: z jego zachłannością, pośpiechem, nieliczeniem się z konsekwencjami, z kalejdoskopem kolorów i czającą się za nimi pustką. Irytująca, fascynująca bohaterka.

Magda Sendecka, Kino

DKF "16", sobota 17.12., godz. 18:00

2011-12-11T01:20:00.001-08:00

KRET reż. Rafael Lewandowski, Polska 2011, obsada aktorska: Borys Szyc, Marian Dziędziel, Magdalena Czerwińska, Wojciech Pszoniak (108')

Pełna niespodziewanych zwrotów akcji historia Pawła, którego rodzinne szczęście z dnia na dzień zatruwa artykuł szkalujący dobre imię jego ojca i wspólnika w interesach. Paweł rozpoczyna prywatne śledztwo, by odkryć prawdę i oczyścić ojca z zarzutów. Wszystkie tropy prowadzą do zagadkowego człowieka, który skrywa odpowiedzi na nurtujące Pawła pytania i od dawna zdaje się kierować losami jego rodziny... Jak daleko posunie się Paweł, aby ochronić swoich bliskich?

Trzymający w nieustannym napięciu „Kret” jest fabularnym debiutem nagradzanego na całym świecie (festiwale Cinéma du Réel, w Paryżu i New Documentaries – MOMA w Nowym Jorku) dokumentalisty Rafaela Lewandowskiego i operatora nominowanego do Oscara „Królika po berlińsku” Piotra Rosołowskiego.

Wspaniała kreacja aktorska Mariana Dziędziela została uhonorowana na 36. FPFF w Gdyni nagrodą w kategorii Najlepsza Drugoplanowa Rola Męska.

Sobota, 10 grudnia

2011-12-09T13:45:00.000-08:00

Kino ABC, godz. 16:00

O PÓŁNOCY W PARYŻU USA/Hiszpania 2011, reżyseria: Woody Allen, obsada: Marion Cotillard, Adrien Brody, Michael Sheen, Owen Wilson, Rachel McAdams (94’)

W "O północy w Paryżu" śledzimy losy niedawno zaręczonej pary. Inez (Rachel McAdams) i Gil (Owen Wilson) przybywają do światowej stolicy romansu, by zaplanować ślub. Jednak wierność zakochanych zostanie wystawiona na próbę, gdy na ich drodze pojawią się wyrafinowany znawca sztuki Paul (Michael Sheen) oraz tajemnicza i zmysłowa muza Adriana (Marion Cotillard), a po czarujących zakątkach Paryża zacznie oprowadzać ich sama Carla Bruni. W gwiazdorskiej obsadzie magicznej komedii Woody’ego Allena znajdziemy także laureatów Oscara, Adriena Brody'ego oraz Kathy Bates w rolach miłosnych doradców Gila. "O północy w Paryżu" to nie tylko najbardziej chwalony od lat obraz mistrza oraz jeden z pierwszych faworytów do przyszłorocznych Oscarów, ale także największy przebój Allena od 25 lat. Po pokonaniu historycznego wyniku "Vicky Cristina Barcelona", paryska fantazja miłosna reżysera pobije wkrótce kasowe rekordy, ustanowione przez klasyczne, nagrodzone przez Amerykańską Akademię Filmową komedie "Manhattan", "Annie Hall" i "Hannah i jej siostry".

Woody Allen kontynuuje rozpoczęte kilka lat temu sporządzanie pocztówek znanym europejskim metropoliom. Po Londynie, Barcelonie przyszedł czas na Paryż - miasto zakochanych i marzeń, jedno z najpiękniejszych miejsc na świecie. I trzeba powiedzieć, że wizyta nowojorskiego reżysera bardzo się udała, bo „O północy w Paryżu” jest najładniejszą pocztówką ze wszystkich, jakie przygotował w ostatnich kilku latach. To bardzo zgrabna, dowcipna, nieprzegadana i ładnie spuentowana opowiastka, której udaje się choć trochę uchwycić czar tego niezwykłego miasta. Pozbawiona okropnego narratora, niepotrzebnie odzywającego się zza kadru, oraz irytującego zwracania się bohaterów wprost do kamery. Przez to najbardziej filmowa z ostatnich stworzonych laurek, ale jednocześnie najbardziej baśniowa, fantazyjna i sentymentalna.

DKF "16", godz. 18:00

KIEŁ Grecja 2009, reżyseria: Giorgos Lanthimos, obsada: Christos Stergioglou, Michele Valley, Aggeliki Papoulia, Mary Tsoni (96’)

Ojciec i matka mieszkają wraz z trójką dzieci w domu na obrzeżach miasta. Dom otoczony jest wysokim płotem. Dorosłe dzieci nigdy jeszcze nie wyszły poza teren posiadłości. Ich edukacja, rozrywka i ćwiczenia fizyczne są pod ścisłą kontrolą rodziców, bez jakiegokolwiek kontaktu ze światem zewnętrznym. Jedyną osobą z zewnątrz, która ma prawo wejść do tego domu, jest Christina. Ojciec zaprasza ją, by poskromić seksualne ciągoty syna. W „laboratoryjnych” warunkach reżyser umieszcza metaforyczną historię ze społeczno-politycznym przesłaniem o niebezpieczeństwach związanych z odcięciem się od świata, tak jednostek jak i narodów.

Gdy wypadnie kieł, dzieci opuszczą dom. Tymczasem uczą się, bawią i uprawiają sport na terenie domu, ale język, jakim się posługują, nie przystaje do rzeczywistości. Autostrada to dla nich silny wiatr, telefon oznacza sól, zombie to z kolei mały żółty kwiatek, a morze znaczy krzesło. Latające na niebie samoloty traktują jak zabawki, a wieczorem słuchają płyt Franka Sinatry, bo rodzice twierdza, że jest ich dziadkiem.

Wyobraźmy sobie dom: piękny, z basenem, ogrodem, poza miastem, z dala od smogu. W tym raju jednak wszystko jest nie tak. Terror, tresura, zastraszanie, wszystko to, co znamy z opowieści o totalitaryzmach: odrywanie słów od znaczeń, wymyślanie fikcyjnych wrogów, odgradzanie od świata, bezmyślne karanie – przemoc fizyczna i psychiczna. Wszystko zaplanowane od najdrobniejszych szczegółów, kontrola każdego gestu. Do znanych praktyk, wykorzystywanych do prania ludzkich mózgów, Lanthimos dorzuca coś ze świata baśni. Ojciec, demiurg i tyran, roztacza wokół dzieci wizję świata jak z braci Grimm, ale wykorzystuje ją po swojemu.

Grecki reżyser obezwładniający nastrój utrzymuje do końca. Nie ma w "Kle" łatwych wyjaśnień, żadnych podpowiedzi, skąd się wziął ten dom i skąd się w ogóle biorą się tacy ludzie. Nie można ich bestialstwa zwalić na mechanizm biurokratycznego państwa, do niczego nie przydaje się klisza o "banalności zła", ani o "złu" jako prawdziwej naturze człowieka. Gdzieś w tle pojawia się kryzysy ekonomiczny, który dopadł Greków, ale i on nie wydaje się podpowiadać za wiele. Obserwujemy tylko działania i konsekwencje, to, w jak łatwy sposób można złamać człowieka i poskładać go po swojemu, przyczyny jednak są poza naszym zasięgiem. W podobne kleszcze łapały wcześniej widza chociażby "Słoń" czy "Funny games".

Film Lanthimosa wpędza człowieka tylko w niemiłe stany: dyskomfort, niepewność, bezradność, ale to bez wątpienia kapitalne kino.

Jakub Socha - Filmweb

Grudniowy weekend filmowy

2011-11-30T07:31:00.000-08:00

26 listopada, sobota

2011-11-26T01:06:00.000-08:00

Kino ABC, godz.16:00

MIĘDZY ŚWIATAMI USA 2010, reżyseria: John Cameron Mitchell

obsada: Nicole Kidman, Aaron Eckhart, Dianne Wiest (91’)

Historia kobiety, która po dramatycznym przeżyciu próbuje odnaleźć się na krawędzi dwóch światów. Niezrozumiana przez twardo stąpającego po ziemi męża, znajduje pocieszenie w przyjaźni z tajemniczym młodzieńcem, który kiedyś przyczynił się do jej kłopotów. Chłopak oczaruje ją niezwykłą wizją rzeczywistości, która pozwoli bohaterce pogodzić się z przewrotnym losem i odnaleźć upragnioną drogę do szczęścia.

Film uświadamia jak bardzo utrata bliskiej osoby może dramatycznie zmienić nasze życie. Pokazuje, że każdy, w indywidualny sposób próbuje stworzyć własny, alternatywny świat by odnaleźć w nim to, co niegdyś stracił. W takich momentach nastaje etap głębokiego kryzysu, który po pewnym czasie ustępuje by mozolnie obudzić w nas na nowo chęć do życia.

DKF "16", godz. 18:00

MELANCHOLIA Dania, Francja 2011, reżyseria: Lars von Trier

obsada: Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg, Brady Corbet, Kiefer Sutherland (130’)

Według Larsa von Triera koniec świata jest rozwiązaniem równie dobrym jak inne, bo i tak nasza egzystencja nie ma znaczenia.

19 listopada, sobota

2011-11-18T13:32:00.000-08:00

Kino ABC, godz. 16:00

W IMIENIU DIABŁA Polska 2011, reżyseria: Barbara SASS, obsada: Katarzyna Zawadzka, Roma Gąsiorowska, Anna Radwan, Marian Dziędziel, Mariusz Bonaszewski

Stworzyłam uniwersalne dzieło o manipulacji – tak określiła swój najnowszy film Barbara Sass na 36. Festiwalu Filmowym w Gdyni. Reżyserka tylko w części inspirowała się wydarzeniami w klasztorze sióstr betanek z Kazimierza Dolnego, których matka przełożona powoływała się na prywatne natchnienia Duchem Świętym pozwalające jej na niepodporządkowanie się decyzjom władz kościelnych.

Siostrzyczki Barbary Sass dostępują kolejnych objawień, które muszą same przeciwstawić racjonalności. Reżyserka cały czas zwodzi widza, nie pozwalając mu stwierdzić, czy kobiety ulegają szaleństwu, ewentualnie narkotycznemu uniesieniu, czy też faktycznej religijnej ekstazie. Zaniepokojone zakonnice z jednej strony chciałyby całym ciałem i całą duszą poddać się bożej woli wyrażanej na ziemi ustami i czynami przybyłego do klasztoru, tajemniczego księdza, z drugiej zaś – tkwi w nich obawa, że nie zbliżają się do Boga, tylko konszachtują z diabłem.

Śliski temat, jakim w Polsce jest religia, nie jest tu skażony ideologiczną nagonką. Zachowanie sióstr nie obnaża ich naiwności, ani też nie czyni zeń relikwii, co potwierdza, że reżyserce – zdeklarowanej katoliczce – udało się stworzyć film o cienkiej granicy między wiarą a manipulacją bez przekraczania jej.

DKF "16", godz.18:00

W lepszym świecie Dania/Szwecja 2010, reżyseria: Susanne BIER, obsada:Mikael Persbrandt, Trine Dyrholm, Ulrich Thomsen, Markus Rygaard (119’)

Wielokrotnie nagradzany duński dramat Susanne Bier, autorki „Tuż po weselu”, „Braci” oraz „Otwartych serc”. Laureat Oscara i Złotego Globu dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego 2010 roku.

Film w zręczny sposób pokazuje i łączy ze sobą kilka wątków. Każdy z nich jest w mniejszym lub większym stopniu powiązany ze sobą i ma wpływ na kolejne wydarzenia. Poruszają one ważne kwestie naszych życiowych wyborów i problemów. Próba ratowania małżeństwa, umiejętność życia po stracie bliskiej osoby, przyjaźń i ludzka przemoc. To główne wątki, które przeplatając się ze sobą, dają nam coraz bardziej przejrzysty obraz tego, co widzimy na ekranie. Pani reżyser stopniowo przedstawia nam bohaterów, umiejętnie wciągając nasze umysły do analizowania ich zachowań. Powoli odkrywa ich prawdziwe wnętrze, często ukryte za grubym murem strachu, wstydu i rozterek sumienia. (...) Ucieczka bohaterów do lepszego świata nie daje tak naprawdę jednoznacznej odpowiedzi, czy tam będzie lepiej, wszak "trawa jest zawsze zieleńsza tam, gdzie nas nie ma". Gdzie byśmy się nie udali, czy to fizycznie, czy we własnym umyśle, nasze wewnętrzne kłopoty dosięgną nas wszędzie. Nie pozwolą nam uciec i zapomnieć o sobie, aż ich do końca nie rozwiążemy, tak, jak muszą to zrobić bohaterowie filmu. Musimy uświadomić sobie, że nasze wybory nie zawsze będą idealnie dobre i takie jak chcieliśmy. Jeżeli tylko się z tym pogodzimy, lepszy świat będzie czekać na nas na wyciągnięcie ręki.

Kino ABC, DKF "16" - 12 listopada 2011

2011-11-12T04:35:00.000-08:00

DEBIUTANCI sobota, godz. 16:00

USA 2011, reżyseria: Mike MILLS, obsada: EwanMcGregor,

Christopher Plummer, Melanie Laurent (104')

Mike Mills wyrasta powoli na jednego z najlepszych spośród amerykańskich filmowców obserwatorów życia rodzinnego. Po znakomitej "Rodzince" "Debiutantami" ugruntowuje swoją reputację. Jego najnowszy film to kolejny niezwykle dojrzały, prosty, a jednocześnie wielowymiarowy portret ludzkiej egzystencji. Nie mam wątpliwości, że dla widzów szukających w kinie czegoś więcej niż tylko dodatku do popcornu i macania w ostatnim rzędzie, Mills stanie się twórcą, na którego filmy czekać będą z niecierpliwością.
"Debiutanci" są jak życie. Pełno w nim smutku, cierpienia i strachu. Każdą chwilę zdają się wypełniać wspomnienia tego, czego zmienić nie można i lęk przed tym, co wydaje się nieuniknione. Śmierć i rozstania są aksjomatami naszego doświadczenia, a jednak nie powinno nam to przesłaniać chwil radości, szczęścia, a może nawet i miłości. Tego właśnie starał się nauczyć swego syna Hal.

ŁAGODNY POTWÓR - PROJEKT FRANKENSTEIN

sobota, godz.18:00

Węgry/Niemcy/Austria 2010, reżyseria: Kornél Mundruczó, obsada: Rudolf
Frecska, Kornél Mundruczó, Lili Monori, Kitty Csikos (90 min.)

Kornél Mundruczó powraca z uwspółcześnioną i przewartościowaną wersją gotyckiej powieści doby romantyzmu - “Frankenstein” Mary Shelley. Wcielając się w postać filmowca, zostaje skonfrontowany z synem, o którego istnieniu nie wiedział.

Siedemnastoletni Rudi wychowywał się poza domem, teraz powraca, domagając się od matki nie tylko ciepłego przyjęcia, rodzicielskiej miłości, której kiedyś mu odmówiła, ale i odpowiedzi na pytanie, kto jest jego ojcem. Mundruczó w roli Reżysera - Ojca bije się w pierś, przyjmuje odpowiedzialność za swoje dzieło. Jest nim nie tylko nieszczęsny syn, ale też - dość przewrotnie - sztuka sama w sobie. Do symbolicznych narodzin pot-wora dochodzi bowiem w trakcie zainscenizowanego przez bohatera - reżysera castingu. Jego syn, kruchy i niepewny, zmuszony do manifestacji własnych uczuć, popełnia morderstwo. A za nim idą kolejne, podobnie bezsensowne i wynikające z kompulsywnych odruchów jednostki nieprzystosowane do podejmowania właściwych relacji ze światem.

Rozgrywający się w nieprzyjaźnie śnieżnej scenerii, w zamkniętej przestrzeni budapesztańskiej kamienicy “Łagodny potwór...” to zabarwione autobiograficznie wyznanie, śmiała próba odpowiedzi na pytanie: czym lub kim jest potwór, którego imieniem odgradzamy się dziś od tego, co nieludzkie, wynaturzone, prymitywne.

"Moje filmy są metaforyczne. Zależy mi na tworzeniu możliwie najprostszych, wręcz naiwnych historii. To mój głos przeciwko wszechobecnej manipulacji: przede wszystkim w polityce, ale też codziennym życiu. Manipulują nami oczywiście media, ale także system edukacji. Dlatego chcę - przy użyciu najprostszych środków - opowiedzieć o tym, jak żyjemy, jak działa nasz system społeczny, co z niego czerpiemy. Nie zależy mi jednak na byciu rozumianym przez wszystkich".

Wierzę w kino, ale myślę, że zmieniła się jego funkcja. Kino nie spełnia już tych samych zadań, co kiedyś. W tym sensie zgadzam się na "śmierć kina". Pytanie, jak kino przystosuje się do współczesności, jak uda mu się skontaktować z nowoczesnym człowiekiem. To jest wielka niewiadoma. Odwiedzając liczne festiwale filmowe, na przykład wrocławski Nowe Horyzonty, upewniam się jednak w przekonaniu, że moje kino ma swoją widownię. Dodaje mi to pewności siebie".

Kornél Mondruczó

ZADUSZKI FILMOWE: 5.-6 listopada 2011

2011-11-04T09:30:00.000-07:00

DKF "16", Kino ABC - 29.10. sobota

2011-10-27T23:49:00.000-07:00

LARRY CROWNE-UŚMIECH LOSU
USA 2011, reżyseria: Tom HANKS, obsada: Julia Roberts, Tom Hanks (103')

- 29.10. sobota, godz. 16:00

Larry Crowne (Tom Hanks) to zwykły, miły facet, od wielu lat zatrudniony w tej samej firmie i prowadzący normalne, uporządkowane życie. Pewnego dnia jednak wszystko się zmienia – Larry nieoczekiwanie traci pracę. Musi przeorganizować swoje życie i zacząć wszystko od początku. Nie dość, że ma na głowie spłatę kredytu, to nagle okazuje się, że wcale nie tak łatwo mu wypełnić czas wolny. Pierwszym krokiem na nowej drodze jest nauka jazdy na skuterze i powrót na studia zgodnie z zasadą, że nigdy nie jest za późno na zdobywanie wiedzy. Na kursie Larry poznaje także uroczą nauczycielkę (Julia Roberts), którą obdarza czymś więcej niż tylko sympatią. Wkrótce okazuje się, że nigdy nie jest za późno także na miłość. W końcu, jak mawiał Forrest Gump, życie jest jak pudełko czekoladek, nigdy nie wiesz co Ci się przytrafi. Uśmiechnij się do losu, a los uśmiechnie się do Ciebie. Najlepsze dopiero przed Tobą!

DKF "16" - 22, 23.10.

2011-10-22T01:41:00.000-07:00

22.10.sobota, godz. 18:00

DRZEWO ŻYCIA

USA 2010 reżyseria: Terrence MALICK, obsada: Brad Pitt, Sean Penn, Jessica Chastain

Od lat reżyser wyznaje zasadę, że jego filmy powinny mówić same za siebie. Ostatniego wywiadu udzielił w 1973 roku. Na swój na wpół mityczny status zapracował zaledwie kilkoma dziełami: były to "Badlands" z 1973 roku, "Niebiańskie dni" (1978), "Cienka czerwona linia" (1998), "Podróż do Nowej Ziemi" (2005) i najnowsze "Drzewo życia", w większości nakręcone w latach 2008-2009. Kiedy "Drzewo życia" otrzymało główną nagrodę w Cannes, Malick nie odstąpił od swoich zasad i nie pokazał się na scenie.
Film o początkach wszechświata, tajemnicy wiary oraz drogi, jaką targana konfliktami rodzina musiała przebyć od żałoby do pojednania.

Kino europejskie, by nie powiedzieć – światowe, próbę taką jak ta /metafizycznych poszukiwań/ przed kilkunastu laty podjęło i odniosło spektakularny sukces: nie darmo nazwisko Kieślowskiego wymienia się wśród najbardziej wpływowych, inspirujących twórców. Malick odważnie rusza wskazanym przez Polaka tropem, opierając się na stricte amerykańskich przesłankach.

Zaproszenie do współpracy Emmanuela Lubezkiego (cztery nominacje do Oscara w ciągu 10 lat oraz nagroda wenecka za zdjęcia do „Ludzkich dzieci”) jest gwarancją wizualnej precyzji filmu. W „Drzewie życia” powstawanie świata i jego dążenie do samozagłady (czego znakiem może być choćby dehumanizacja dzisiejszej architektury, stanowiącej tło scen współczesnego wątku) jest jedynie komentarzem do tego, co dzieje się wewnątrz rodziny, ukazanej przez pryzmat prowincjonalnego miasteczka w Teksasie lat 50. ubiegłego stulecia. Miasteczko Waco jest rodzinną miejscowością reżysera, co dało asumpt do mówienia o autobiograficznym charakterze filmu. Jednocześnie jednak miejsce akcji staje się figurą prawdziwej Ameryki – tradycyjnej, prowincjonalnej wolnej od klaustrofobii wielkich miast, gdzie żyło się w niewielkich społecznościach, bez zamykania domów na klucz i bez wyścigu szczurów, niszczącego relacje międzyludzkie. W takim świecie zawiązuje się podstawowa komórka społeczna – rodzina O’Brienów: niepracująca matka, uosobienie dobroci, podążająca – jak zostaje to sformułowane w filmie – drogą łaski, a więc bogobojna w etymologicznym znaczeniu tego słowa; surowy, czasem wręcz despotyczny ojciec – niespełniony muzyk i niespełniony inżynier. Tę rodzinę, jej dojrzewanie, oglądamy z perspektywy jednego z nich – najstarszego, który stając w obliczu kryzysu – nie jest sprecyzowane, czy to przejściowa sytuacja kryzysowa w życiu zawodowym czy osobistym pracownika wielkiej korporacji, czy też kryzys wieku średniego – wraca pamięcią do dzieciństwa.

Taki powrót to zabieg doskonale znany amerykańskiemu kinu. Wypalony bohater przyjeżdża do miasta, gdzie dorastał, odkrywa na nowo ważne dla siebie miejsca, ładuje akumulatory, określa dystans, jaki udało mu się przebyć i wraca do codziennego życia, by zwyciężyć. Ale miejsca, do którego mógłby wrócić Jack O’Brien, już nie ma.

W dziedzinie filmowej metafizyki kino amerykańskie było dotąd – co zabrzmieć może paradoksalnie – daleką prowincją i trzeba było Złotej Palmy, by powiedzieć, że nie daje się wyprzedzić innym.

23.10.niedziela, godz.18:00 Czarna Wenus

Francja/Belgia 2010, reżyseria: Abdellatif Kechiche, obsada: Yahima Torres, Olivier Gourmet, Jean-Christophe Bouvet, Andre Jacobs

"Czarna Wenus" stawia bardzo wysoko poprzeczkę Abdellatif Kechiche stworzył monumentalne, zapierające dech minimalistyczne widowisko, które powinno przypaść do gustu wszystkim szukającym w kinie czegoś więcej niż tylko eskapistycznej rozrywki.

W podstawowej warstwie fabularnej "Czarna Wenus" jest zapisem tragicznych losów Saartjie Bartman. Ta młoda kobieta o bardzo charakterystycznej fizjonomii przybyła do Londynu wraz ze swoim pracodawcą, by występować przed spragnioną egzotyki gawiedzią. W tamtych czasach w Europie czarny kolor skóry był wciąż rzadkością. Podczas przedstawień Bartman udawała dzikuskę, prawie zwierzę, które musiało być trzymane w klatce. Czyniła to tak przekonująco, że część bogobojnych londyńczyków pozwała jej pracodawcę, twierdząc, że znęca się on nad kobietą.

Choć pod koniec pobytu w Londynie Bartman była zazwyczaj cały czas pijana i pragnęła czegoś więcej niż bycia dziką człekokształtną małpą z Afryki, to ogólnie powodziło jej się całkiem nieźle. Przekonała się o tym, kiedy zmieniła pracodawcę i przeniosła się do Paryża. Dała się zwieść ładnym słówkom i na własnej skórze odkryła, czym jest prawdziwy wyzysk...

Przesłanie "Czarnej Wenus" jest wciąż aktualne. I nie chodzi tu o traktowanie odmienności, ale o to, jak świat rozrywki wykorzystuje ludzi. Obecnie, za sprawą przeróżnych reality show odradza się konflikt pomiędzy prawdziwymi aktorami a całą resztą ludzi dostarczającą masom rozrywki. Ten zgrzyt w sposób symboliczny i bardzo dosadny zaprezentowano w scenach z londyńskiego procesu Bartman, podczas którego łatwiej londyńczykom był zobaczyć w kobiecie niewolnicę niż prawdziwą artystkę. Kechiche wykorzystał kostiumowy sztafaż do pokazania bezwzględnego okrucieństwa świata show-biznesu. Tu każdy ma szansę na swoje 5 minut sławy, nawet największy odmieniec. To przyciąga ludzi, mamiąc ich nadzieją na akceptację, pojawianie się na salonach i bogactwo. W rzeczywistości są przeżuwani, po czym wyrzucani do rynsztoka. Dziś zamiast arystokratycznych salonów mamy VIP-owskie przyjęcia i miejsca w klubach, cała reszta pozostała bez zmian.

Nagrody: MFF w Wenecji 2010: Nagroda Specjalna Równych Szans: Abdellatif Kechiche

Kino konfrontacji

2011-10-15T10:25:00.000-07:00

dla posiadaczy karnetów promocyjnych na przegląd

POST SCRIPTUM 2011 - wstęp wolny

Car

Rosja 2009, reż. Paweł Łungin, obsada: Piotr Mamonov, Oleg Jankowski, Jurij Kuzniecow, Aleksandr Domogarow

W XVI – wiecznej Rosji Iwan Groźny głęboko wierzy, że została mu powierzona święta misja. Przekonany jest o swej umiejętności interpretacji boskich znaków i widzi zbliżający się nieuchronnie Sąd Ostateczny. Wprowadza władzę absolutną. Gdy wokół rządzi terror dochodzi do starcia pomiędzy dwoma skrajnie odmiennymi wizjami świata, które zniszczy moralność i sprawiedliwość, Boga i ludzi. Nakręcony z wielkim rozmachem film ze znakomitymi rolami Mamonowa i Jankowskiego. Alegoria Rosji czasów stalinowskich.

Wyspa

Rosja 2006, reż. Paweł Łungin, obsada: Piotr Mamonov, Viktor Sukhorukov, Dmitriy Dyuzhev, Viktoriya Isakova

Anatolij pracuje w kotłowni monastyru. Całymi dniami wozi węgiel. Jego mieszkanie to szopa w której stoi piec, a łóżko to sterta węgla. Mnichów zbija
z tropu jego dziwność- to on niewiadomo po co wrzuca do pieca cudze buty, to on gromko krzyczy, nie oddaje należytej czci ihumenowi. W każdym takim dzikim zachowaniu jest zamysł. Jest to sposób zwrócenia uwagi ludzi na ważne rzeczy. Na wyspę z daleka przyjeżdżają ludzie, wierząc że Anatolij może udzielić im mądrej odpowiedzi, uleczyć choroby i wygnać smutki. On nikomu nie odmawia pomocy, ale wewnątrz cierpi, ciąży mu świadomość ciężaru grzechu, dokonanego przed laty.

Wszyscy umrą a ja nie

Rosja 2008, reż. Valeriya Gai Germanika

obsada: Yuliya Aleksandrova, Polina Filonenko, Agniya Kuznetsova

Reżyserski debiut Germaniki opowiada o trzech czternastolatkach z Moskwy
- Katii, Żanny i Wiki, które z wielkim podekscytowaniem oczekują pierwszej w nowym roku szkolnym dyskoteki. Tuż przed nią koleżanki spędzają czas na przygotowaniach. Pojawiają się młodzieńcze konflikty z nauczycielami, rodzicami oraz między nimi samymi. Ostatecznie wszystkie trzy koleżanki pojawiają się na zabawie. Tragiczne wydarzenia na zawsze już zmieniają życie bohaterek.

Mama

Rosja/2010, reż. Nikolay Renard, Yelena Renard

występują: Ludmila Alyohina, Sergey Nazarom

Oparta na faktach relacja z milczącej egzystencji matki i syna. Czterdziestolatek ważący niemal dwieście kilo i jego matka żyją w niewielkim mieszkaniu. Niczego nie wiemy o ich przeszłości, dlaczego żyją w ten sposób. Obserwujemy ich codzienność, składającą się z drobnych czynności, nadopiekuńczość i bezwarunkową miłość matki oraz zachowanie borykającego się ze swoją tuszą mężczyzny. Apodyktyczna matczyna miłość popycha go w świat wyobraźni.

Powrót

Rosja 2003, reż. Andriej Zwiagincew, obsada: Ivan Dobronravov, Vladimir Garin

Film ten jest debiutem rosyjskiego reżysera i opowiada historię dwóch nastoletnich chłopców, których ojciec niespodziewanie powraca do domu po 12 latach nieobecności. Już następnego dnia zabiera synów w daleką podróż na opuszczoną wyspę. Z każdym kolejnym dniem cel wspólnego wyjazdu wydaje się braciom coraz bardziej zagadkowy a czas spędzony z nagle odzyskanym ojcem staje się dla nich sprawdzianem dojrzałości i męskości. Magiczny, poetycki o głęboko religijnej symbolice film przyniósł reżyserowi międzynarodowy sukces.

Wygnanie

Rosja, Belgia 2007, reż. Andrej Zwiagincew, obsada: Konstantin Ławronienko, Maria Bonnevie

Przejmująca opowieść o samotności, braku zrozumienia i trudnych relacjach międzyludzkich. Akcja „Wygnania” toczy się na prowincji, której surowa przyroda jest niemym świadkiem tragicznych wydarzeń. Film przedstawia historię Aleksa, który razem z rodziną powraca w strony swojego dzieciństwa. Zamknięte w swojej samotności postacie odkrywają przed widzem tajemnice własnych dusz. Doskonałe aktorstwo, hipnotyzująca Maria Bonnevie. Surowe fotografie i długie kadry podkreślają osamotnienie bohaterów i tragiczny finał.

Jak spędziłem koniec lata Rosja 2010, reż. Aleksiej Popogrebskij, obsada: Grigorij Dobrygin, Siergiej Puskiepalis

Rosyjskiemu filmowi ciężko będzie uniknąć porównań z „Powrotem”, świetnym debiutem Andrieja Zwiagincewa. Klimat tu może nieco mniej biblijny, ale reżyser też opowiada o relacji pierwotnej. Obraz ten jest o konflikcie młodości z dojrzałością. Zderzenie młodego ze starym zobrazować można za pomocą relacji ojca i syna. Nie ma tu jednak natrętnej metaforyki. Obcy i niechętni sobie mężczyźni wpadają w sidła odwiecznego rodzicielskiego układu – mieszaniny strachu i ufności, pogardy i czułości. Reżyser pozwala przemówić mroźnemu klimatowi i panującemu na wyspie bezczasowi. Tylko regularne radiowe meldunki przypominają tu o upływie godzin.

POST SCRIPTUM 2011

2011-09-23T05:48:00.000-07:00

Wystawa filmoznawcza: Europa - mistrzowie kina

2011-06-23T10:17:00.000-07:00

2 X BUSTER KEATON

2011-06-03T04:57:00.000-07:00

DKF "16" - wtorek, 24 maja, godz.19:00

2011-05-21T01:49:00.000-07:00

CZARNY ŁABĘDŹ USA 2010, reżyseria: Darren ARONOFSKY, obsada: Natalie Portman, Mila Kunis, Winona Ryder, Vincent Cassel, Janet Montgomery

Nagrody m.in.: OSCAR i Złoty Glob za najlepszą rolę żeńską dla Natalie Portman

Darren Aronofsky pozostaje jednym z najuważniejszych kronikarzy ludzkich obsesji. Widzi w nich wieczny żywioł destrukcji, ale i kreacji. Obsesja prowadzi u niego do obłędu, ten zaś bywa tożsamy z geniuszem. W "Czarnym łabędziu" ulubiony motyw reżysera trafia na podatny grunt – jego utwór tematyzuje sztukę, która nie od dziś chadza z obłędem, geniuszem i obsesją pod rękę.

W "Czarnym łabędziu" podążamy śladami baletnicy Niny. Podążamy dosłownie, gdyż Aronofsky korzysta tu z technik wypróbowanych w "Zapaśniku" i subiektywizuje narrację, omiatając bohaterkę zamaszystymi panoramami lub "zawieszając" kamerę na jej barkach. Ścieżka, którą wydeptuje dziewczyna, wiedzie z domu do teatru. W miejscu pracy czeka na nią morderczy trening, w domu – apodyktyczna matka. Wytresowana dziewczyna panuje nad każdym ruchem i nad każdym gestem. Kompensując matce utraconą karierę, zamienia swoje ciało w precyzyjne narzędzie. I to właśnie obsesja perfekcji stanie się przyczyną jej zguby. Rozerotyzowany trener Leroy tłumaczy dziewczynie, że perfekcja to również umiejętność zatracenia się. Ale Nina, choć na parkiecie wylewa pot, krew i łzy, zatracić się nie potrafi. Gdy w zespole pojawi się wyzywająca Lily, a stawką w grze stanie się angaż w otwierającym nowy sezon "Jeziorze łabędzim", bohaterka będzie miała niewiele czasu, by zrzucić białe piórka i dać się uwieść czarnemu łabędziowi.

W balecie Aronofsky’ego nie ma charakterystycznego dla kina o sztuce upajania się pięknem spektaklu, kontemplowania przedstawienia jako całości. Reżysera nie interesuje bowiem całość, lecz detal. Spektaklu nie oglądamy z perspektywy widowni. Kamera szusuje między wykonawcami, zdejmuje ich w zbliżeniach i półzbliżeniach, panoramuje jak szalona, kręci piruety. Operator Matthew Libatique odarł sztukę baletową z kiczu i wyciągnął na wierzch źródło jej erotycznej siły – ruch.

Całość przypomina trochę szwedzki stół: horror, dramat, seks, rozpad ciała i rozpad umysłu. Do wyboru, do koloru. Portman daje lekcję aktorstwa, Kunis obdarowałaby seksapilem tuzin swoich koleżanek po fachu, a "francuski" do szpiku kości Cassel wygłasza pretensjonalne tyrady o pożądaniu i transcendencji. Amerykański krytyk nazwał Darrena Aronofsky’ego "Tonym Scottem kina artystycznego". I jest w tym sporo racji. Obsesja doskonałości, trauma rywalizacji w "sztafecie pokoleń", gmach sztuki wybrukowany męczeństwem – wszystko występuje u niego w wersji "pop". Kawa na ławę, bez subtelności i półśrodków. To, co w obrazie, trzeba tautologicznie przełożyć na słowa, a potem powtórzyć. Raz za razem, do znudzenia. Tutaj, w filmie zespolonym nierozerwalnie ze sztuką baletową, operującą równie niesubtelnymi środkami, działa to jednak na korzyść reżysera. Podobnie jak baletnica Nina, jego pompatyczny, eklektyczny i groteskowy "Czarny łabędź" jest bliski perfekcji.

Filmweb

POETYCKIE INSPIRACJE X MUZY

2011-05-16T10:51:00.000-07:00

DKF "16" - 14 maja, godz. 16:00

2011-05-13T15:33:00.000-07:00

LAMPART Francja/Włochy 1963, reż. Luchino Visconti, obsada: Burt Lancaster, Alain Delon, Claudia Cardinale, Paolo Stoppa

ZŁOTA PALMA na MFF w Cannes 1963

Dzieło Viscontiego to fascynująco opowiedziany dramat historyczny rozgrywający się w czasach Garibaldiego, kiedy to następował koniec pewnej epoki i rodziło się nowoczesne społeczeństwo. Film jest opowieścią o księciu Salinie, człowieku wielkiego formatu, wyrastającym ponad swe otoczenie, który z całą świadomością przyspiesza zagładę świata, do którego sam należy. Koniec dynastii Saliny, to koniec epoki feudalnej. Niektórzy ludzie myśleli, że będę wyglądał jak szeryf z Arizony, a nie jak sycylijski arystokrata. A jednak się udało - powiedział o swej roli Burt Lancaster, który rzeczywiście osiąga tu wyżyny swych aktorskich umiejętności, przypisując jednak wiele zasług reżyserowi filmu. Epicki rozmach i precyzja reżyserska Viscontiego wpisują ten film w poczet najciekawszych osiągnięć kina europejskiego.

Filmoteka Narodowa

Kino ABC, DKF "16" - 7 MAJA 2011

2011-05-06T14:39:00.000-07:00

Kino ABC, godz16:00
SALA SAMOBÓJCÓW reżyseria: Jan Komasa, Polska 2011, obsada: Jakub Gierszał, Roma Gąsiorowska, Agata Kulesza, Krzysztof Pieczyński

Dominik to zwyczajny chłopak. Ma wielu znajomych, najładniejszą dziewczynę w szkole, bogatych rodziców, pieniądze na ciuchy, gadżety, imprezy i pewnego dnia jeden pocałunek zmienia wszystko. "Ona" zaczepia go w sieci. Jest intrygująca, niebezpieczna, przebiegła. Wprowadza go do "Sali samobójców", miejsca, z którego nie ma ucieczki. Dominik, w pułapce własnych uczuć, wplątany w śmiertelną intrygę, straci to, co w życiu najcenniejsze…

"Sala samobójców" to film Jana Komasy, jednego z najzdolniejszych reżyserów młodego pokolenia. Pierwszy raz udało się w Polsce stworzyć film, w którym wirtualny świat awatarów jest równie ważny, jak rzeczywista gra aktorów. Ponad rok powstawało animowane, drugie życie głównego bohatera - Dominika. Szokująca historia i genialne aktorstwo sprawiają, że jest to film tylko dla ludzi o mocnych nerwach. NICK TO NIE IMIĘ. ŚWIAT TO NIE MATRIX. ŻYCIE TO NIE GRA, NIE DAJ SIĘ WYLOGOWAĆ!

DKF "16", godz. 18:00

KOLEJNY ROK, Wielka Brytania 2010, reżyseria: Mike Leigh, obsada: Jim Broadbent, Lesley Manville, Ruth Sheen (129 min’)

W czterech porach roku Mike Leigh zamknął opowieść o rodzinie, przyjaźni, potrzebie miłości i poczucia bliskości, radościach i smutkach, nadziei i łzach, o życiu i śmierci. I tak upłynął kolejny rok…

Jest to – przynajmniej na pierwszy rzut oka - kronika i pochwała szczęśliwej codzienności, reprezentowanej przez parę sześćdziesięciolatków, Toma i Gerii. […] Ale rola główna należy do Mary. Samotna kobieta po czterdziestce, z pretensjami, beznadziejnie próbująca zwrócić na siebie uwagę mężczyzn, nieudolnie demonstrująca zadowolenie z życia. […]

Krytycy dowodzą, że Leigh za wszelką cenę unika karykatury. Karykatura oznacza ocenę w dodatku jednoznaczną, a Leigh zatrzymuje się na lekko humorystycznym, pełnym ciepła przedstawieniu bohaterów i sytuacji. Nie ocenia, zatrzymuje się na granicy. Ale ukryta dwuznaczność takiego ujęcia daje o sobie znać. […] Nikt w tym filmie nie wybucha (no, może przydarza się to histerycznej Mary), ale na każdym kroku odsłania się jakaś rysa na powierzchni codzienności. Lepiej się w nią nie zagłębiać, powiada Leigh, przynajmniej nie w tragikomedii. W tragikomedii istotne jest co innego. Choćby taki element życia zbiorowości, jak przebaczenie. Wielkie słowo, ale ma zastosowanie w najbardziej powszechnej praktyce. Bohaterowie Leigh potrafią sobie okazać wielkoduszność i wybaczać. A to wnosi ton emocjonalnego przeżycia, zwyczajnego, tak cennego w kinie wzruszenia. […]

Świat Mike’a Leigh jest z wyboru wąski, to taki teatrzyk codzienności, który jednak uczy nas czegoś o ludziach. Dowcipnie, z wyczuciem charakterologicznych paradoksów i z sympatią. Tyle wystarczy.

Andrzej Kołodyński, Kino, 2/2011

AKTUALNY PROGRAM

2011-04-25T03:46:00.000-07:00

DKF "16" - 16 kwietnia, sobota

2011-04-16T01:24:00.000-07:00

DKF "16", godz 16:00

MŁYN I KRZYŻ reżyseria: Lech MAJEWSKI, Polska/Szwecja 2011, obsada: Rutger Hauer, Michael York, Charlotte Rampling, Joanna Litwin

Najnowszy film Lecha Majewskiego dostarczy wrażeń wszystkim, którzy szukają niezapomnianych przeżyć w kinie. Ręką reżysera, na oczach widzów, ożywiony zostaje niezwykły obraz – "Droga Krzyżowa" Bruegla, z całym swym pięknem, z całą swoją surowością i okrucieństwem. Dzięki nowym technologiom reżyser pokazuje losy 12 postaci z obrazu. Realizacja filmu trwała 3 lata i wymagała niezwykłej cierpliwości i wyobraźni. Wykorzystano technologię CGI (obraz generowany komputerowo, technologia wykorzystana m.in. w "Labiryncie fauna" i "Avatarze") oraz przestrzeni 3D. "Wykonana praca może być porównana do tkania ogromnego cyfrowego gobelinu zbudowanego z wielowarstwowych perspektyw, zjawisk atmosferycznych i ludzi" – tłumaczy reżyser Lech Majewski. W rolę Pietera Bruegela wcielił się Rutger Hauer. Michael York zagrał bankiera Jonghelincka, kolekcjonera jego obrazów, a Marię – Charlotte Rampling. Po filmach "Avatar" i "Incepcja", w których nie chodziło jedynie o opowiedzenie zwyczajnej historii, również "Młyn i Krzyż" wpisuje się w nowy nurt wizjonerskiego kina. Widzowie podczas tego filmu będą mogli odkryć, że granice wyobraźni, dla prawdziwych artystów, nie istnieją.

DKF "16", godz. 18:00
JAK ZOSTAĆ KRÓLEM reżyseria: Tom Hooper, Wielka Brytania, Australia 2010, obsada: Colin Firth, Geoffrey Rush, Helena Bonham Carter, Guy Pearce

O "Królu..." mówi się, że jest opartym na faktach "dramatem historycznym". Dodajmy jeszcze, że porządnie zdokumentowanym, pieczołowicie - a bez inscenizacyjnego przepychu, nagminnego w wysokobudżetowych produkcjach - rekonstruującym miejsca i wydarzenia. Przede wszystkim jednak jest opowieścią o niezwykłej przyjaźni między dwoma mężczyznami, którzy nie mogą być chyba bardziej różni od siebie. Albert (przyszły król Jerzy VI) jest powściągliwy i nieco sztywny (bo i wychowanie na dworze, i Anglik, i do tego zakompleksiony), Lionel, przedstawiciel kultury młodszej i mniej ceremonialnej, jest bezpośredni, nonszalancki, z lekceważeniem traktujący tytuły i dystynkcje (do księcia zwraca się "Bertie", na co ten początkowo reaguje furią). Jeden jest monarchą, drugi plebejuszem (a społeczeństwo mamy tu mocno klasowe!). Jeden jest nieruchawy jak mebel, drugi żywy jak rtęć. Zderzenie tych dwóch tak niekompatybilnych osobowości sprawia, że "Króla..." chwilami ogląda się jak komedię charakterów. Przy całej swojej psychologicznej subtelności i zniuansowaniu relacji między głównymi bohaterami jest to film niezwykle zabawny...

DKF "16", Kino ABC - 2 kwietnia 2011

2011-04-02T03:56:00.000-07:00

Kino ABC - godz. 16:00
POLOWANIE NA CZAROWNICE reżyseria: Dominic Sena, USA 2011, obsada: Nicholas Cage, Ron Perlman, Christopher Lee (95 min.)

Po latach zaciętych walk dwaj wojownicy wracają do domu, gdzie zostają tylko zniszczenie, strach i głód. Starszyzna uznaje, że winę za czarną plagę, która ogarnęła miasto, ponosi młoda czarownica. Zapada decyzja, że jedyną szansą na przywrócenie ładu jest wykonanie starożytnego rytuału, który wyplewi przekleństwo z ich ziemi. Mężczyźni muszą eskortować wiedźmę do dalekiego klasztoru. W trakcie podróży zobaczą siły tak złe, że nawet diabeł nie mógłby ich powstrzymać. By ocalić nie tylko siebie, ale i ludzkość, rycerze muszą przejść przez coś gorszego niż sam środek piekła…

DKF "16" - godz. 18:00 ILUZJONISTA reżyseria: Sylvain Chomet, Francja/Wielka Brytania 2010 (90 min.), animacja

Historia rozgrywa się w Edynburgu lat 50. XX wieku. Film przedstawia historię starzejącego się artysty musichallowego, zmuszonego podróżować bez przerwy pomiędzy miastami i wsiami, aby prezentować wciąż swój numer magiczny w podrzędnych barach i parkach. Spotyka on pewnego dnia na swojej drodze młodą dziewczynę – Alice, która posiadając w sobie zachwyt dziecka, całkowicie wierzy w jego sztuczki uważając je za prawdziwą magię. Iluzjonista zaczyna się więc starać w swoich występach, aby ją uszczęśliwić. A ona obdarza go coraz większym zachwytem.

2011-03-26T02:10:00.000-07:00

DKF "16", Kino ABC - 19 marca, 2011

2011-03-19T03:40:00.000-07:00

KINO ABC - godz. 15:45
ŻYCIE NA PODSŁUCHU Niemcy 2006, reżyseria:Florian Henckel von Donnersmarck, obsada aktorska: Thomas Thieme, Martina Gedeck, Urlich Tukur (137')

Swoim reżyserskim debiutem Florian Henckel von Donnersmarck dokonał czegoś niebywałego. Ukazał historię osadzoną w samym sercu NRD, nie uciekając się do półprawd czy kompromisów, jakimi były popularne NRD-owskie komedie. ("Słoneczna aleja", "Goodbye Lenin"). Przyglądając się życiu codziennemu za żelazną kurtyną, opisał mechanizmy władzy, które zapewniwszy systemowi panującemu w NRD trwałość, doprowadziły również do jego upadku. Słowo reżysera: Bohaterowie powstali z połączenia szeregu prawdziwych postaci. Kilka osób może rzeczywiście odnaleźć w nich swoje rysy. "Życie na podsłuchu" nie jest jednak powieścią ani filmem z kluczem. Postaci i wydarzenia zostały świadomie pozostawione w zawieszeniu. Hempf jest na przykład ministrem bez teki. Zależało mi na tym, żeby nie zgubić się w historycznych detalach. Chciałem opowiedzieć o prawdziwych ludziach, ale w wyraźniej nakreślonych realiach i bardziej emocjonalnie.

DKF "16" - godz. 18:00
MR. NOBODY Belgia/Francja/ Kanada/Niemcy 2009, reżyseria: Jaco Van DORMAEL, obsada: Diane Kruger, Jared Leto, Sarah Polley, Toby Regbo (138’)

     Kim jest tytułowy bohater filmu? Nemo Nobody, podwójnie "Pan Nikt" przede wszystkim stanowi dowód nieograniczonych możliwości materii filmowej. Dowód, że jeśli budżet ani wyobraźnia nie ograniczają twórcy, to może on przenosić się dowolnie w czasie, przestrzeni, z rzeczywistości przechodzić płynnie w sen, mieszać wszelkie możliwe porządki. A nawet zmieniać logikę przedstawianego świata.
   Nemo poznamy w różnych wymia-rach czasowo-przestrzennych: jako dziecko zmuszone do wyboru pomiędzy wyjazdem z mamą a mieszkaniem z tatą; nastolatka przeżywającego pierwszą miłość, trzydziestoparolet-niego faceta, tracącego powoli radość istnienia starca, ostatniego śmiertel-nego człowieka w futurystycznym świecie. Co więcej, każdy z tych etapów życia zostanie nam przedstawiony w kilku alternatywnych (równoupraw-nionych) wersjach. W sumie powstanie więc cała sieć możliwości, paraboli i pojemnych metafor.
   Ba, ale to nie wszystko: prócz tego realność każdego z życiorysów Nemo zostanie podważona. Jak? Tutaj twórca też dostarczy nam rozmaitych odpowiedzi - zagadek. (...) Czy ma to nas prowadzić do wniosku, że czas jest złudzeniem, zwykłą funkcją naszych niedoskonałych umysłów? Na to pytanie widz musi odpowiedzieć samodzielnie.

Kino ABC, DKF "16" - 12 marca , sobota

2011-03-11T11:59:00.000-08:00

Kino ABC, godz. 16:00
LEKTOR Niemcy/USA 2009, reżyseria: Stephen Daldry, obsada aktorska: Kate Winslet, David Cross, Ralph Fiennesm Bruno Ganz (124')

Oparty na bestsellerowej powieści o tym samym tytule „Lektor”, to hipnotyzująca historia pełnej tajemnic miłości, której akcja toczy się w targanych wojną i powojennych Niemczech. Hanna (Kate Winslet) udziela pomocy Michaelowi Bergowi (David Kross), który zasłabł na ulicy, wracając ze szkoły. W ten sposób krzyżują się losy młodego wrażliwego ucznia i pięknej, choć starszej od niego kobiety, którą jest zafascynowany od pierwszej chwili. To przypadkowe spotkanie staje się początkiem namiętnego romansu, zakończonego nagłym i tajemniczym zniknięciem kobiety. Mija osiem lat. Michael jest studentem prawa i śledzi procesy nazistowskich zbrodniarzy. W tych właśnie, jakże odmiennych, okolicznościach spotyka ponownie swoją dawną kochankę. Hanna oskarżona jest o popełnienie odrażających zbrodni...

DKF "16", godz. 18:00

JOANNA reżyseria: Feliks Falk, Polska 2010, obsada aktorska: Urszula Grabowska, Stanisława Celińska

W czasach, w których trudno o prawdziwe wzruszenia i emocje, Feliks Falk odnalazł klucz do ludzkiego serca. Ile jest w nas miłości? Jak wiele jesteśmy w stanie z siebie poświęcić? Czy jest cena, której nie zapłacimy, gdy w grę wchodzi życie ukochanej osoby? Czy naprawdę jesteśmy tak dobrzy, jak o sobie myślimy? W życiu Joanny nic nie jest dane na zawsze. Dzisiejszy przyjaciel nagle staje się wrogiem. Odruch serca zamienia się w przekleństwo. Gdy pewnego dnia ta samotna kobieta przygarnia małą dziewczynkę nie wie, że od tej pory jej życie będzie miało słodko - gorzki smak. Los w tym filmie decyduje o wszystkim. Pozwala ludziom się odnaleźć, by za chwilę zadać cios i doprowadzić do rozstania. Po-darowuje miłość, za którą trzeba zapłacić ogromną cenę. Wypełnia samotność obietnicą szczęścia, kruchego jak szkło...

Kino ABC, DKF "16" - 5 marca, sobota 2011

2011-03-05T00:47:00.000-08:00

KINO ABC, godz. 16:00 - "DLA NIEJ WSZYSTKO" reżyseria: Paul HAGGIS, obsada: Russel CROWE, Olivia WILDE, Liam NEESON, USA 2010 (122')

Spokojne życie profesora Johna Brennana w jednej chwili zostaje wywrócone do góry nogami, gdy policja aresztuje jego ukochaną żonę pod zarzutem morderstwa. Brennan od początku nie wierzy w winę żony, choć dowody wydają się być wyjątkowo mocne. Gdy zawodzą wszelkie legalne metody, Brennan decyduje się podjąć ekstremalne kroki, by uwolnić swą żonę z więzienia.

DKF "16", godz. 18:00 - "WSZYSCY INNI" reżyseria: Maren ADE, obsada: Birgit MINICHMAYR, Lars EIDINGER, Paula HARTMANN, Nicole MARISCHKA, Atef VOGEL, NIEMCY 2009 (119')

Doskonały portret relacji i jeszcze subtelniejszy obraz stosunków społecznych we współczesnych Niemczech. Ta pyszna i ostra analiza emocjonalnych i psychologicznych więzi między dwojgiem młodych kochanków, jest dziełem 32-letniej niemieckiej reżyser Maren Ade, której debiut fabularny, zdobył nagrodę specjalną jury w Sundance w 2005 roku. Wszystko w tym filmie wydaje się odkrywcze, a jednocześnie, rozpoznawalne i całkowicie prawdziwe. W ciągu pierwszej godziny, Gitti i Chris wygłupiają się, kochają, kłócą, i kochają jeszcze bardziej. Intensywność obserwacji przypomina „Sceny z życia małżeńskiego" Bergmana.

Druga połowa filmu koncentruje się wokół ich interakcji z Hansem, uznanym architektem i artystką Saną. Film przechodzi od analizowania związku samego w sobie, do delikatnej krytyki klasowej. Choć nie mają na to materialnych dowodów, Gitti i Chris, niczym para z filmu „Droga do szczęścia” są przekonani, że są wyjątkowi, że ich dobry smak i głębokie zrozumienie wszystkiego i wszystkich znacznie przekracza przeciętne pojmowanie świata reprezentowane przez Hansa, Sanę i „wszystkich innych”.

www.hollywoodreporter.com

MANANA - wystawa plakatów i fotosów filmowych

2011-02-27T07:48:00.000-08:00

seminarium filmowe "KINO MISTRZÓW"

2011-02-27T07:46:00.000-08:00

LATERNA MAGICA - przegląd filmowy 19.02. -16.05.2011

2011-02-12T07:24:00.001-08:00